Wie Catrine (57) kent, kent haar enthousiasme. Een eigenschap die goed past bij iemand die al van jongs af aan precies wist wat ze wilde. Als klein meisje wist Catrine namelijk al dat ze later vrachtwagenchauffeur wilde worden. Waar veel leeftijdsgenoten posters van artiesten aan de muur hadden hangen, koos Catrine voor vrachtwagens. “Ik kon als kind al gefascineerd kijken naar een vuilniswagen,” vertel ze lachend. Die interesse kwam niet helemaal uit de lucht vallen. Haar vader had een garagebedrijf voor vrachtwagens en daardoor kwam ze al vroeg in aanraking met de transportwereld. Toch was vrachtwagenchauffeur worden in die tijd niet vanzelfsprekend voor vrouwen. “Mijn ouders vonden het niets voor meisjes.”
Tijdens haar opleiding tot boomkweker behaalde Catrine op jonge leeftijd toch al haar rijbewijzen. Op haar twintigste had ze alle papieren op zak en ging ze rijden voor een boomhandelskwekerij. Daar vervoerde ze bomen en planten naar kwekers en veilingen. Toch kwam haar carrière als chauffeur tijdelijk stil te staan. Toen ze trouwde en drie kinderen kreeg. “Ik heb ruim 25 jaar niet gereden,” vertelt ze. “In die periode stond mijn gezin natuurlijk op de eerste plaats.”
Toen haar kinderen ouder werden, ging ze op haar 46e aan de slag in een cafetaria, maar de droom om weer vrachtwagenchauffeur te worden bleef aanwezig. “Ik vond het werk leuk, maar ik dacht ook: dit ga ik niet doen tot mijn pensioen. Op mijn 52ste besloot ik alsnog mijn droom na te jagen,” vertelt Catrine. Ze spaarde voor haar Code 95 en volgde een aantal rijlessen. “In 25 jaar tijd was er ontzettend veel veranderd. Vroeger reed ik met een handgeschakelde vrachtwagen. Nu heb je een boordcomputer, digitale tachograaf, automaat en navigatiesysteem. Dat moest ik allemaal leren.”
Via een advertentie op Facebook kwam Catrine uiteindelijk terecht bij Tielbeke. Aanvankelijk dacht ze dat containertransport of pendelwerk het meest geschikt zou zijn om weer rustig in het vak te komen. Tijdens een Code 95-training kreeg ze echter een advies dat haar aan het denken zette: “Een chauffeur zei tegen mij: ‘Containers rijden is helemaal niets voor jou. Jij moet onder de mensen zijn’ Daar had hij helemaal gelijk in.” Juist dat contact met mensen vond Catrine terug in de winkeldistributie. “Je hebt contact met winkelpersoneel, collega’s en mensen op straat. Dat maakt het werk voor mij zo leuk.”
De eerste weken bij Tielbeke waren wennen. Niet alleen omdat ze jarenlang niet gereden had, maar ook omdat veel werkzaamheden volledig nieuw voor haar waren. “Ik had nog nooit met een boordcomputer gewerkt, wist niets van vrachtpapieren en had nog nooit een elektrische pompwagen gebruikt. Eigenlijk kon ik alleen maar rijden,” zegt ze lachend. Daarnaast moest ze opnieuw wennen aan de afmetingen van een vrachtwagen. “Je moet weer leren kijken naar de breedte, hoogte en lengte.”
Gelukkig kreeg ze veel hulp van collega’s. “Als ik terugkwam van een rit vertelde ik vaak wat ik onderweg was tegengekomen. Dan kreeg ik tips waar ik de volgende rit direct iets aan had.” Ook bereidde Carine zich thuis goed voor. “Ik keek ’s avonds alvast op Google Maps waar ik de volgende dag naartoe moest. Zo kon ik me goed voorbereiden.” Inmiddels rijdt Catrine alweer bijna vier jaar voor Tielbeke vanuit standplaats Heteren en voelt ze zich volledig thuis in het werk en bedrijf.
“Op mijn 52e besloot ik alsnog mijn droom na te jagen”
Hoewel veel chauffeurs uiteindelijk doorgroeien naar trekker-oplegger, heeft Catrine die roeping niet meer. “Ik heb bewust gekozen voor een bakwagen. Na 25 jaar niet gereden te hebben wilde ik klein beginnen. Inmiddels weet ik dat ik eigenlijk niets anders meer wil.” Juist de uitdaging van het manoeuvreren door binnensteden, smalle straatjes en drukke winkelgebieden spreekt haar aan. “Je kijkt continue naar paaltjes, lantaarnpalen, geparkeerde auto’s, bloembakken en uithangborden. Iedere locatie vraagt weer iets anders. En als het dan weer gelukt is, denk ik: mooi, dat kunstje heb ik ook weer mooi gedaan,” vertelt Catrine vol enthousiasme.
Voor haar draait het werk bovendien om meer dan alleen het afleveren van goederen. “Voor mij gaat het niet om pallets over een drempel zetten. Als ik vriendelijk en enthousiast de goederen kom brengen, kunnen de medewerkers van de winkel ze ook weer vriendelijk ontvangen en verkopen. We zijn samen een schakel in dezelfde keten.” Juist die samenwerking en het contact met mensen geven haar energie. “Vaak maak je een praatje en help je elkaar even. Dat vind ik mooi aan dit werk.”
Met haar enthousiasme begroet ze vrolijk iedere ochtend haar collega’s en inmiddels heeft ze zelfs een bijnaam gekregen. “Ik loop altijd met mijn rode Tielbeke-mand rond. Daarom noemen sommige collega’s mij inmiddels Roodkapje,” vertelt ze lachend. Ook de samenwerking binnen het team ervaart ze als prettig. “We hebben een hechte groep. Iedereen helpt elkaar en als je een vraag hebt, is er altijd wel iemand die met je meedenkt.”
Wanneer gevraagd wordt waar ze het meest trots op is, hoeft ze niet lang na te denken. “Op mezelf,” zegt ze eerlijk. “Dat ik op mijn 52e de stap heb gezet om alsnog mijn droom na te jagen.” De eerste maand was soms best spannend en stressvol, maar opgegeven was geen optie. “Dit was altijd wat ik wilde doen. Dan moet je jezelf ook de tijd geven om het te leren.” Inmiddels weet ze zeker dat ze de juiste keuze heeft gemaakt. “Ik heb de ideale baan. Ik ben onderweg, kom overal, heb contact met mensen en iedere dag is anders. Ik geniet er elke dag van als ik ’s ochtends instap.”
Zou jij, net als Catrine, graag onderweg zijn, onder de mensen werken en iedere dag nieuwe uitdagingen aangaan?
Bekijk dan onze vacatures en wie weet verwelkomen we jou binnenkort als nieuwe collega.
