fbpx
check chevroncircle-arrow facebook linkedinminusnotification-closeplus search-glass twitterwhatsapp youtube
Vacatures 0 nieuw
0 nieuwe vacatures east

van hobby naar fulltime passie

Michaël Sluiter (52) staat positief in het leven. “Ik kijk altijd naar kansen en niet naar problemen”, vertelt hij. Zijn loopbaan is allesbehalve standaard. Na 24 jaar bij Defensie te hebben gewerkt, had hij bijna alle rijbewijzen op zak, op het CE-rijbewijs na. Uiteindelijk maakte hij de overstap naar operationeel manager bij een bedrijf in de zakelijke dienstverlening. Je vraagt je misschien af: hoe is hij dan chauffeur geworden? Michaël legt uit: “Ik miste de beweging en het bezig zijn in mijn werk. Ik wilde iets doen waar ik plezier aan beleef en waarbij ik actief bezig kon zijn.” 

In mei 2024 besloot Michaël een nieuwe uitdaging aan te gaan. Tijdens een STL-instapdag liet hij zich oriënteren op de mogelijkheden in het chauffeursvak. “Via die weg kwam ik in gesprek met Tielbeke en, zo gezegd, zo gedaan, twee weken later zat ik op de bakwagen. In december datzelfde jaar besloot ik er zelf voor te kiezen om mijn CE-rijbewijs te halen,” vertelt hij. Michaël noemt deze verandering een verademing. “Je bent de hele dag onderweg, je komt wel met mensen in contact, maar op een heel andere manier dan in mijn toenmalige werk.” De afwisseling sprak hem enorm aan. “Normaal zat ik constant met mijn hoofd te werken, veel aan het nadenken. Nu doe ik iets waarbij ik nog wel moet nadenken, maar op een andere manier,” zegt Michaël lachend. 

Het leukste aan zijn werk vindt Michaël toch wel de vrijheid. “Je bepaalt zelf wat je aanzet, welke zender, een podcast of helemaal niks, of je belt met iemand.” In zijn werk als operationeel manager gaf hij leiding aan mensen. “Dat is ook heel leuk en lonend, maar het werk bij Tielbeke is ook gewoon fijn: je bepaalt zelf je route. Het is heel zelfstandig. Natuurlijk heb je de planning die je krijgt en bereid je je voor op waar je op moet letten, maar verder doe je het grotendeels zelf.” Bij zijn werk als operationeel manager werkte hij ook zelfstandig, maar de aard van de verantwoordelijkheid verschilt: “Daar stuur ik mensen aan, hier ben ik zelf verantwoordelijk voor het verloop van de dag en de route,” legt Michaël uit. 

“tielbeke is een fijne club met fijne mensen”

Michaël voelt zich goed bij de manier waarop er bij Tielbeke gewerkt wordt. “Bij Tielbeke wordt echt gekeken naar de kwaliteit richting de klant en de omgang met het materiaal waarmee je rijdt. En je merkt dat veel collega’s altijd voor elkaar klaarstaan.” Hij vertelt lachend: “Het lastige vond ik in het begin niet het rijden zelf, maar soms het zoeken naar bepaalde losadressen. Soms zoek je je echt rot, maar zodra je een berichtje in de app zet, reageren er meteen een paar collega’s om te helpen.” 

Voor Michaël voelt die saamhorigheid vertrouwd, iets wat hij herkent uit zijn tijd bij Defensie. “Het is hecht. Bij Defensie had je het groene pak aan en werkte je samen voor hetzelfde doel. Nu hebben we geen groen pak, maar wel dezelfde mentaliteit: je staat voor elkaar klaar en er zijn altijd mensen op wie je kunt rekenen,” zegt hij glimlachend. “Tielbeke is gewoon een fijne club met fijne mensen. Ook al heb je niet met iedereen dagelijks contact, de samenwerking is altijd goed. En het contact met de planning en het kantoor verloopt ook gewoon prettig.” 

In de periode dat Michaël zijn eerste stappen bij Tielbeke zette, werkte hij nog fulltime als operationeel manager. “Gewoon knallen met die handel,” zegt hij lachend. Op dinsdag- en donderdagavond deed hij rangeerwerk en op zaterdag reed hij vaak een rit. En had hij een vrije dag? Dan sprong hij graag bij. “Hoe ik dat combineer? Op dinsdag en donderdag begin ik op kantoor gewoon een halfuurtje eerder, zodat ik op tijd in Heteren ben om te rangeren,” vertelt hij.

Sommige zouden zeggen dat dit best veel is, maar voor Michaël voelt dat anders. “Ik krijg er juist energie van. Als ik een zware kantoordag heb gehad en daarna ga rangeren, dan laad ik daar echt van op.” In die tijd liep zijn werkweek soms op tot zo’n 48 uur, en met overuren nog langer. “Als je iets doet wat je leuk vindt, dan maakt dat niet uit. Dan heb je gewoon die energie,” legt Michaël uit. Naast zijn drukke werk geniet hij van zijn hobby’s. “Een goed boek lezen, lekker een stukje fietsen of heerlijk uiteten gaan hoort daarbij. Daarnaast is vrachtwagen rijden voor mij ook deels een hobby.”

Toen binnen zijn werkgever een reorganisatie plaatsvond en zijn functie kwam te vervallen, kwam Michaël op een kruispunt. De combinatie van twee banen had hem al laten zien waar hij het meeste plezier uithaalde. Daarom maakte hij in de zomer van 2025 bewust de keuze: hij stapte volledig over naar het chauffeursvak en werkt sindsdien fulltime bij Tielbeke. “Ik haal het meeste energie uit mijn werk bij Tielbeke,” vertelt hij. Concrete toekomstplannen heeft hij niet. “Voor mij draait het nu vooral om genieten van het leven, en dat gaat tot nu toe goed.”

Aan iedereen die overweegt eenzelfde stap te zetten, geeft Michaël mee: “Je moet het gewoon proberen, dat is het belangrijkste. Ik zocht destijds iets voor erbij, een werkgever waar ik een paar uur kon werken. En bij Tielbeke merkte ik al snel dat er echt veel mogelijk is”.

Parttime chauffeur, fulltime liefde voor het vak

Hans Bel (56) is nog maar een jaar werkzaam als vrachtwagenchauffeur, en doet dat bij Tielbeke in Heteren. Toch leeft hij al zijn hele leven met een passie voor vrachtwagens en transport. “Transport is vanaf kinds af aan eigenlijk al mijn hobby. Het is altijd mijn jongensdroom geweest om chauffeur te worden”. Het leven liep echter anders: hij belandde in het schildersvak, waar hij inmiddels al bijna twintig jaar zijn eigen bedrijf runt. Na veertig jaar schilderen begon het weer te kriebelen. Tijdens zijn werk zag Hans vaak vrachtwagens rijden. Elke keer dacht hij: “misschien moet ik toch eens kijken of dat iets voor mij is”. 

In 2007 begon Hans zijn eigen schildersbedrijf. Daarvoor had hij 22 jaar lang ervaring opgedaan bij verschillende bedrijven. “Het was eigenlijk een kans die op mijn pad kwam dankzij een vriend en collega van mij,” vertelt Hans. “Hij had op dat moment extra hulp nodig, maar kon niemand aannemen. Toen kwam hij bij mij met de vraag of ik ooit had overwogen om als zzp’er te starten. Het voelde spannend, maar ook meteen als iets wat ik wilde proberen.” Al snel had Hans de benodigde materialen en kwamen de eerste opdrachten binnen rollen. “De mensen in mijn buurt ontdekten al snel dat ik mijn eigen bedrijf had, en binnen no-time stond ik bij ze thuis te schilderen. Het was echt bijzonder om mijn eigen bedrijf op te bouwen en meteen resultaat van mijn werk te zien”.  

De eerste paar jaar kon Hans het werk nog samen met zijn vriend verdelen, maar al snel liepen ze tegen hetzelfde probleem aan: er kwam te veel werk binnen om het nog te delen. “Het was veel werk, maar het gaf ook veel voldoening. Ik bouwde iets dat echt van mij was, en dat gaf een gevoel van trots. Inmiddels is Hans al 18 jaar actief als schilder en heeft hij zelfs een wachtlijst van meer dan een jaar. Toch begon het vak na al die jaren zwaar te voelen en wist Hans dat hij dit tot zijn pensioen niet vijf dagen in de week zou kunnen blijven doen. “Toen kwam die oude jongensdroom weer naar boven: chauffeur worden. De transportwereld is altijd al mijn hobby geweest en iets waar ik als kind van droomde. Het kriebelde steeds meer: misschien is het nu toch tijd om die droom waar te maken.” 

Ongeveer vijf jaar geleden besloot Hans zijn droom waar te maken en zich te verdiepen in de mogelijkheden om zijn vrachtwagenrijbewijs te halen. Hij kwam terecht bij een instapdag in Apeldoorn, waar verschillende bedrijven zich presenteerden. “Je hoort daar natuurlijk allemaal mooie verhalen, soms wordt het ook wel te rooskleurig voorgespiegeld”. Uiteindelijk stond hij bij de stand van Tielbeke. “Ik werd daar echt met open armen ontvangen en kreeg geen verkooppraatje, maar een eerlijk beeld van hoe het er echt aan toe gaat bij Tielbeke. Al vrij snel kon ik op gesprek komen in Lemelerveld om de mogelijkheden te bespreken”. Omdat Hans het werk als chauffeur wilde combineren met zijn schildersbedrijf, hoopte hij te kunnen beginnen met één dag per week. “Ik wist echter niet zeker of dat haalbaar zou zijn. Gelukkig bleek het gewoon mogelijk”. Om een goed beeld te krijgen van het werk, ging Hans een dagje mee met een chauffeur. “Het is fysiek goed te doen met pallets en een elektrische pompwagen. Dit houd ik makkelijker vol dan tot ver na mijn zestigste nog op de steiger te staan schilderen”, zegt Hans glimlachend. 

“Transport is vanaf kinds af aan al mijn hobby”

Vier dagen werken bij Tielbeke tijdens het halen van zijn vrachtwagenpapier was niet haalbaar, mede door zijn schildersbedrijf. Bovendien twijfelde Hans nog een beetje of het werk achter het stuur echt bij hem zou passen. Daarom besloot hij zelf zijn rijbewijs en code 95 te halen… Na het behalen van zijn papieren nam hij weer contact op met Tielbeke, en sinds november 2024 rijdt hij met veel plezier op de bakwagen in de winkeldistributie. “Ik vind het rijden op de bakwagen heel fijn: het manoeuvreren, het lossen, het complete proces en de afwisseling maken het voor mij iedere dag leuk. Mijn schilderwerk laat ik nog niet helemaal los, omdat ik mijn klanten niet wil teleurstellen, maar misschien pak ik in de toekomst nog wel een extra dag op de vrachtwagen. Voor nu geniet ik er gewoon van om dit te doen”.  

Zijn banen zijn goed te combineren en goed voor te bereiden. Eén dag in de week op de vrachtwagen, drie dagen op de steigers met een kwast in zijn handen en de vrijdag voor zijn administratie. “In het weekend kan ik me voorbereiden op de rit van maandag, zodat ik precies weet hoe ik moet rijden.” Deze manier werkt voor Hans het beste, zodat hij met grote schilderklussen gewoon twee of drie dagen achter elkaar kan werken. “In beide vakken zit veel afwisseling. Je doet nooit elke dag hetzelfde werk en bent veel met klanten in contact. Daarnaast is mijn werkbusje het visitekaartje voor mijn schildersbedrijf, maar de vrachtwagen bij Tielbeke ook. Ik wil graag perfect zijn in mijn werk en dat merk ik zowel bij het schilderen als bij het lossen van leveringen bij klanten. Eigenlijk zijn er meer overeenkomsten dan verschillen,” vertelt Hans lachend.  

Sommige beroepen zijn fysiek zwaar en moeilijk vol te houden tot je pensioen. Voor mensen die merken dat ze iets anders willen of een lichtere afwisseling zoeken, is er vaak meer mogelijk dan ze denken. Hans is daar een mooi voorbeeld van. “Je moet iets hebben met het vak, maar je moet je niet gek laten maken door te mooie verhalen. Het gaat erom dat je hoort hoe het echt is”, vertelt hij. Voor hem geldt dat het werk als chauffeur meer is dan alleen het besturen van een vrachtwagen. “Er komt veel meer bij kijken dan alleen pakketten bij klanten leveren. Het is ook zelfstandig kunnen nadenken en tot oplossingen komen”. Ook als je niet fulltime chauffeur wilt worden, kun je parttime aan de slag naast je huidige werkzaamheden, zoals Hans doet. Zo combineert hij zijn passie voor transport met zijn jarenlange ervaring als schilder en bewijst hij dat het mogelijk is om een nieuwe uitdaging aan te gaan zonder alles overboord te gooien. 

In de toekomst hoopt Hans nog enkele jaren als schilder actief te blijven, maar bij Tielbeke ziet hij juist kansen om verder te groeien als chauffeur. “Ik overweeg om mijn CE-rijbewijs te halen, als die kans zich voordoet,” vertelt hij. Voor nu geniet hij volop van de bakwagen. “Dat geeft mij genoeg voldoening. Op deze manier kan ik mijn draai vinden en rustig ervaring opbouwen.” Met zijn jongensdroom die werkelijkheid is geworden, en de ruimte om dit werk te combineren met zijn schildersbedrijf, voelt Hans zich op de juiste plek. 

met hart voor de weg en oog voor detail

Gwendolyne is iemand die met veel plezier naar haar werk gaat en dat zie je niet alleen terug in haar glimlach, maar ook haar creativiteit. Voorheen werkte ze bij verschillende transportbedrijven en in het openbaar vervoer. Daar voelde ze zich vaak een nummertje en miste ze de waardering die ze zo belangrijk vindt. Een jaar geleden vond ze bij Tielbeke in Lemelerveld eindelijk de plek waar ze zich echt thuis voelt. “Ik voelde me hier vanaf dag één welkom en kan gewoon mezelf zijn”, vertelt ze.  Die verbondenheid met haar werk zie je niet alleen terug in haar enthousiasme, maar ook in de zelfgemaakte Tielbeke goodies die ze maakt. Iets waar ze haar creativiteit volledig in kwijt kan. 

Haar loopbaan begon toen ze als chocolatier in de leer ging. In die periode werkte ze ook als pakketbezorger. “Het vak vond ik erg interessant, maar het was zo productiematig. Er was weinig ruimte om zelf iets te creëren”. Daarna ging Gwendolyne werken in het openbaar vervoer en bij verschillende transportbedrijven. “De bedrijven zelf spraken me minder aan, maar het werk vond ik wel boeiend”.   

Hetzelfde soort werkzaamheden waar ze zoveel plezier in heeft, heeft ze nu gevonden bij Tielbeke. Soms kun je haar beter vragen wat ze niet leuk vindt aan haar werk. “Het tempo dat je met het busje maakt, waardoor je bij meerdere klanten en adressen kunt komen, geeft me veel voldoening. Vooral het klantencontact en het gewoon op de weg zijn maken het voor mij helemaal af. Daarom wilde ik ook graag in het wegvervoer blijven”, vertelt ze met een glimlach.  

“Toen ik begon bij Tielbeke heb ik eerst de kat uit de boom gekeken”, vertelt Gwendolyne. “Je komt toch ergens nieuw binnen en wilt eerst aanvoelen of het iets voor je is”. Die twijfel was snel verdwenen. Al gauw voelde ze zich helemaal op haar plek. “Je wordt gewaardeerd om wie je bent. De informele sfeer is heel fijn. Als je om hulp vraagt, is niemand te beroerd om je te helpen, en je kunt altijd bij de loodsleiding terecht. Het is gewoon lekker laagdrempelig en daar hou ik wel van”. Op de werkvloer merkt Gwendolyne dat je echt onderdeel bent van het team.” Je doet het met elkaar, helpt elkaar waar nodig en staat er nooit alleen voor. Dat trok me enorm aan en maakt dat ik iedere dag met plezier naar werk ga”.   

Dat Gwendolyne hier helemaal op haar plek zit, blijkt wel uit de goodies die ze maakt. Als hobby begon ze een kleine eigen verkoop, maar door het onregelmatige inkomen besloot ze daar uiteindelijk mee te stoppen. De materialen die ze nog had, gaf ze een tweede leven: nu maakt ze er met veel plezier en creativiteit unieke goodies van in de stijl van Tielbeke. Op internet en onderweg doet ze inspiratie op voor nieuwe ideeën. Zo zag ze bij een klant een broodtrommel met logo en dacht: “Hey, dat ga ik ook proberen”.  Na twee mislukte pogingen lukt het bij de derde keer, en ligt er nu een mooie grote broodtrommel met het logo van Tielbeke in haar busje.  

“al gauw voelde ik me helemaal op mijn plek”

Wanneer we haar vragen wat ze allemaal heeft gemaakt, lacht ze: “Ja, wat maak ik eigenlijk niet?” Van broodtrommels tot telefoonhoesjes, ze doet het allemaal. Haar persoonlijke favoriet blijft de schoenveter, ondanks dat dit de kleinste goodie is. “Ik kan er zelf de hele dag naar kijken”. Tijdens Gwendolyne’s eerste werkdag met de schoenveters viel het meteen op bij iedereen. “Je hebt zwarte schoenen aan en ineens zitten er witte plaatjes op”. Ze kreeg heel veel positieve reacties van collega’s en zelfs enkelen wilden graag zo’n eigen paar. Ook bij klanten viel het in de smaak en leidde het tot leuke gesprekken, iets wat ze graag doet tijdens haar werk. “Ik ben wel graag in voor een praatje, en als ik merkt dat klanten daar behoefte aan hebben, dan neem ik daar ook de tijd voor. Ik vind het belangrijk dat mensen een goed gevoel krijgen bij Tielbeke”.  

Gwendolyne’s hobby is makkelijk te combineren met haar werk. “Ik doe het gewoon wanneer ik er zin in heb. Als ik iets wil maken, duurt het geen uren of dagen, dus ik kan het indelen zoals ik zelf prettig vind”. Die vrijheid herkent ze ook in haar dagelijkse werk. Achter het stuur van haar bus speelt ze haar eigen muziek en geniet ze van het zelfstandig werken. “Ik vind juist de vrijheid van op mezelf werken het meest ideaal. Ik vind het verschrikkelijk als iemand 24/7 in mijn nek zit te hijgen, daar word ik zenuwachtig van. In de bus zit je alleen en kun je min of meer zelf bepalen hoe je je dag indeelt”.  

Hoewel Gwendolyne ’s ochtends een route krijgt, is er altijd ruimte om mee te denken. “Als ik zie dat een volgorde niet handig is, kan ik dat gewoon omgooien. Vooral in drukke steden is dat handig, zeker met tijdvensters waarin je de binnenstad in mag. Soms loopt het anders door files of een incident, maar dan is er altijd de vrijheid om het zo te regelen dat het alsnog goed komt”.  

Onderweg geniet ze van de afwisseling. Soms rijdt ze bij Amersfoort, dan weer helemaal bovenin bij Harlingen. “Laatst reed ik vlak bij de Waddenzee. Dan zet ik de bus even stil, want dan wil ik ook echt kijken. Ik denk dan altijd: hoe vaak kom je hier? Dan moet je er ook gewoon even van genieten”. 

Toch heeft Gwendolyne nog een wens: ze wil zo lang mogelijk bij Tielbeke blijven werken. “Het liefst word ik hier oud en versleten,” zegt ze grappend. “Ik voel me hier helemaal op mijn plek en krijg de vrijheid om te doen waar ik blij van word.” Voor nu geniet ze volop van het busje en kan ze blijven groeien in haar werk, met alle ruimte voor plezier én nieuwe uitdagingen. 

Groot op de weg, klein in detail

Wout Kamsteeg is al 38 jaar vrachtwagenchauffeur in hart en nieren, waarvan de laatste vijf jaar bij Tielbeke in Apeldoorn. “Een goede werksfeer, goed materiaal en een mooi bedrijf: dat vind ik belangrijk”, vertelt hij. Maar wat er echt uitspringt? Zijn passie! Wout ademt vrachtwagens, en dan vooral DAF-trucks. Wat begint met een werkdag op de weg, gaat thuis naadloos over in zijn hobby: modelbouwen. Miniatuurtrucks, tot in detail nagemaakt, vullen zijn huis en tonen dezelfde passie voor transport als die hij onderweg uitstraalt. 

Vanaf jongs af aan wist Wout het al zeker, hij wilde vrachtwagenchauffeur worden. Op de lagere school kwam hij voor het eerst in aanraking met een DAF-truck en sindsdien is hij groot fan. Ondanks dat Wout inmiddels bijna 40 jaar chauffeur is, heeft hij in al die jaren slechts 5 jaar op een DAF gereden. Jammer? Niet per se. “Mijn werkplezier vind ik belangrijker dan het merk vrachtwagen waarmee ik rijd”. Toch kreeg Wout in 2024 een onverwacht cadeau. Op Valentijnsdag mocht hij bij Tielbeke een gloednieuwe DAF in ontvangst nemen. Tegenwoordig rijdt hij vijf dagen per week distributieritten voor Welkoop. Lange ritten, weinig stops, precies het soort werk waar hij het meeste van geniet. Het was zelfs de reden waarom hij destijds voor Tielbeke koos. Dat hij dit werk nu mag doen met zijn favoriete merk vrachtwagen, voelt nog altijd een beetje onwerkelijk. “Elke dag als ik ernaartoe loop, dan kan ik het soms nog niet geloven”.  

Naast zijn werk als vrachtwagenchauffeur is Wout ook in zijn vrije tijd omringd door vrachtwagens. Zijn grootste hobby? Het bouwen van miniatuurtrucks. Wat ooit begon met eenvoudige bouwpakketten, groeide uit tot een passie waarin hij vrachtwagens op een schaal van 1:87 tot in het kleinste detail nabouwt. Het merk dat hij het vaakst onder handen neemt, is natuurlijk DAF. “Mijn favoriete model, en ook een beetje mijn jeugdsentiment is de DAF 2800 takelwagen. Die heb ik vroeger zó vaak zien rijden”. Ondanks het kleine formaat zijn dit juist de projecten waar Wout het meest van geniet. Vooral het namaken van onderdelen die niet standaard in een bouwpakket zitten, ziet hij als een mooie uitdaging. Tegenwoordig maken 3D-printers hun opmars binnen de modelbouw, maar Wout staat daar dubbel in. “Aan de ene kant verrijkt het de hobby, maar aan de andere kant is het ook een beetje de doodsteek. Vroeger moest je zelf alles maken, nu kun je bijna alles bestellen of laten printen”. Voor Wout zit de echte voldoening in het zelf maken. “Het mooiste is alles wat er niet is, zelf bouwen. Daar krijg je vaak ook de meeste waardering voor”.  

“van kinderdroom tot realiteit”

Wat zijn collectie extra bijzonder maakt, is een vitrinekast vol met modellen van vrachtwagens waarop hij zelf gereden heeft. Van de eerste truck bij Malenstein-Ede tot de DAF waar hij nu dagelijks mee onderweg is. Elk model vertelt een stukje van zijn loopbaan. Die laatste bouwde hij zelfs twee keer. Eén staat thuis in de kast, de ander heeft hij in zijn cabine geplaatst. “Op deze manier kan ik ook zien waarmee ik rijd, want als ik erin zit, zie ik ‘m zelf niet,” lacht Wout. De schaalmodellen vormen samen een tastbare tijdlijn van zijn carrière. “De vrachtwagens waarop ik heb gereden zijn er niet meer, die zijn verkocht of naar de sloop gegaan. Op deze manier blijven ze toch een beetje leven”. Voor Wout zijn het geen gewone modellen, maar herinneringen in miniatuur. “Het is mijn werk, mijn leven. Ik voel me nergens anders zo op mijn gemak als achter het stuur van een vrachtwagen”.  

Als het aan Wout ligt, blijft hij tot aan zijn pensioen bij Tielbeke. “Ik heb plezier in mijn werk en verlies het bedrijf nooit uit het oog”. Omdat zijn inzet niet onopgemerkt blijft, voelt hij zich gewaardeerd als collega.  Flexibele inzet en zijn hart voor de zaak. “Het is geven en nemen, en zo zit ik ook echt in elkaar als persoon”. Hoewel hij standplaats Apeldoorn heeft en niet vaak in Lemelerveld komt, vindt hij het altijd leuk om daar even een rondje te doen. “Het voelt als thuiskomen. Je ziet dan de mensen met wie je dagelijks contact hebt”. Hoe hij zijn pensioen straks gaat invullen, weet Wout nog niet precies. “Ik wil vooral genieten van mijn kinderen en kleinkinderen. En aan de ene kant lijkt het me heerlijk om wakker te worden en gewoon niks te hoeven”. Of hij dan echt helemaal stopt met rijden? Dat weet hij nog niet. “Ik ga het vrachtwagen rijden wel missen, maar ik heb gelukkig nog genoeg tijd om over mijn pensioen na te denken”.  

Voorlopig geniet Wout nog volop van de uitzichten onderweg. “In een vrachtwagen zit je een stuk hoger. Je kijkt over de vangrail heen in plaats van ertegenaan. Je ziet gewoon veel meer”. Het liefst rijdt hij binnendoor; lange rechte stukken snelweg vindt hij maar saai. “Geef mij maar die mooie landelijke routes”. Na bijna vier decennia achter het stuur is Wout nog lang niet uitgekeken! 

Van honderden kilometers achter het stuur naar 100km op de fiets

Martin is een veelzijdige collega met een verrassend carrièrepad en een flinke passie voor fietsen. Ooit begon hij met een opleiding administratief medewerker en werkte hij onder andere bij defensie. Daar kreeg hij de kans om zijn vrachtwagenrijbewijs te halen, iets wat zijn leven een onverwachte draai gaf. Inmiddels werkt hij al meer dan vier jaar bij Tielbeke in Lemelerveld, combineert hij zijn werk met een grote passie voor racefietsen en geniet hij vooral van de vrijheid die zijn werk hem biedt.  

Ooit dacht Martin dat hij thuishoorde achter een bureau. Hij volgde een administratieve opleiding, werkte onder andere bij Defensie en koos zelfs na het behalen van zijn vrachtwagenrijbewijs eerst weer voor een kantoorfunctie. Maar na verloop van tijd begon het toch te kriebelen. Het chauffeursvak groeide er langzaam in. En nu, ruim vier jaar later, weet hij zeker dat hij de juiste keuze heeft gemaakt.  “Ik heb altijd gezegd dat ik een kantoorbaan wilde,” vertelt hij lachend. “Maar zoals je ziet, is dat toch anders gelopen.” Op fijnmazige distributie voelt Martin zich helemaal op zijn plek. Geen dag is hetzelfde: meerdere adressen, verschillende soorten ladingen en veel contact met klanten. Die afwisseling houdt het werk voor hem interessant. Daarnaast is hij regelmatig te vinden in de loods om bij te springen waar nodig, juist die combinatie vindt hij prettig.  

De vrijheid die hij als chauffeur ervaart, vindt Martin het mooist aan werken bij Tielbeke. Hoewel veel chauffeurs dat tegenwoordig anders zien, legt hij het zo uit: “Het is maar net hoe je vrijheid interpreteert. Natuurlijk is het niet meer zoals vroeger, toen werd je op pad gestuurd en had niemand een telefoon, je kon elkaar nauwelijks bereiken.” Maar juist in die veranderde werkwijze ziet hij nu ruimte. “Bij Tielbeke kan ik gewoon werken op de manier die bij mij past. Als ik denk dat iets handiger of efficiënter is, dan krijg ik de vrijheid om dat te doen zonder gedoe. Je wordt hierin losgelaten; zolang je je werk af hebt, komt het goed. En in overleg met de planning is veel mogelijk.” Martin vindt het ook fijn dat hij niet uren hoeft te rijden voor een losadres en dat hij onderweg vaak contact heeft met mensen. “En over het uitzicht hoef ik denk ik niet veel te zeggen.” 

“Mijn passie voor fietsen
begon bij Tielbeke”

Naast zijn werk bij Tielbeke is Martin een fanatiek racefietser, een passie die bij Tielbeke is ontstaan, vertelt hij lachend. “Sporten heeft altijd wel bij me gehoord, maar jarenlang deed ik er eigenlijk weinig mee. Tot dat ik bij een rijbewijskeuring hoorde dat ik suikerziekte had, dat was even slikken. Toen wist ik, ik moet beter voor mezelf gaan zorgen. In diezelfde periode begon ik bij Tielbeke, midden in de coronatijd. Sportscholen waren gesloten en de obstakelrun in Nijverdal, waarvoor ik trainde, werd afgeblazen. Toen ben ik opnieuw gaan zoeken naar een manier om in beweging te blijven.” Martin werkt vier dagen in de week met een vaste vrije dag op woensdag. “Bij Tielbeke kreeg ik het idee om op de fiets naar mijn werk te komen, het is tenslotte maar 16 kilometer.” Via Marktplaats kocht hij een racefiets. “Op maandagochtend gaat de fiets achter in de auto, dan fiets ik maandagavond en dinsdagochtend van en naar Lemelerveld. Op dinsdag gaat de fiets weer mee in de auto en op donderdag en vrijdag herhaal ik dat ritueel.” Inmiddels is dat vaste schema wat losgelaten door de drukte, maar het bracht wel een nieuwe passie tot leven. Hij kocht een betere racefiets, sloot zich aan bij een fietsclub in Nijverdal en fiets daar met anderen tochten van zo’n 60 kilometer. Ook gaat zijn fiets tegenwoordig mee op vakantie.

In september 2025 doet Martin mee aan de Ride for the Roses, een fietstocht van 100 kilometer voor het KWF. “Ik fiets niet alleen omdat ik het leuk vind en vanwege mijn suikerziekte, maar ook omdat mijn vader is overleden aan kanker. Iedereen kent wel iemand die met deze ziekte te maken heeft, en ik heb het van dichtbij meegemaakt.” Hoewel hij geen streefbedrag had, heeft hij al veel donaties ontvangen. “Fietsen is voor mij niet spannend, dat kennen mensen wel van mij, maar dat mensen mij steunen motiveert enorm.” Martin krijgt ook veel steun van collega’s. “Veel collega’s hebben al gedoneerd en tonen interesse in mijn actie. Het is geweldig om te zien hoe ze me steunen.” 

Tot slot wil hij zijn collega’s meegeven dat bewegen goed voor je is. “We bewegen tijdens het werk wel veel, maar sporten is net even anders. Het helpt je om je hoofd leeg te maken en geeft een andere mindset.” 

Op de fiets heeft Martin geen grote ambities. “Ik wil gewoon lekker blijven fietsen op mooie plekken. Misschien ooit de Elfstedentocht, al moet je daarvoor ingeloot worden. Dat lijkt me echt fantastisch om te kunnen afvinken.” Ook in zijn werk zoekt hij het graag in de mooie routes. Juist die kleine, landelijke weggetjes met een prachtig uitzicht maken zijn werk extra bijzonder. “Dat zijn de uitdagingen die ik leuk vind, niet per se de makkelijkste route, maar wel de mooiste.” 

James is 40 jaar en werkt nu iets langer dan 2 jaar bij Tielbeke. Hij is altijd automonteur geweest en daar reed hij al af en toe met grotere aanhangers. Hij haalde revisieauto’s op van verschillende plaatsen. Maar dit was niet het werk wat hij voor altijd wilde blijven doen. Automonteur zijn is zwaar werk, wat lastig vol te houden is tot je 67e. Een vriend van James is ook vrachtwagenchauffeur – die had altijd goede verhalen. Zo kwam James bij Tielbeke terecht. Na een telefoontje met de vraag of Tielbeke kon helpen om zijn vrachtwagen rijbewijs te halen, mocht hij op sollicitatiegesprek komen. “Vanaf het begin toen ik op het hoofdkantoor in Lemelerveld binnenliep, voelde ik me hier op m’n plaats. Het sollicitatiegesprek was kort, maar krachtig. Het voelde van beide kanten goed, dus konden we starten. Een half jaar later had ik mijn rijbewijs gehaald en mocht ik aan de bak. Mooi snel de weg op!”

Chauffeur in zijn vrachtwagen bezig met lossen

Begeleiding bij Tielbeke

Qua begeleiding is het bij Tielbeke ook goed geregeld volgens James. “Zodra je begint, word je niet aan je lot overgelaten. De eerste paar keren gaat er een mentor chauffeur met je mee op pad de wagen in en maakt je wegwijs in het distributiecentrum. Maar hij helpt je ook met met de routes, de boordcomputer en het laden en lossen. Dit laatste doen we namelijk met EPT’s (electronic pallet trucks) en dat is de eerste keer een beetje klungelen. Maar, ik ben ontzettend blij dat ze er zijn! We vervoeren vaak zware producten, wat met een handpompwagen niet te doen is. Ik vind mijn werk dan ook niet zwaar. Ik beleef er plezier aan, ben lekker onderweg en heb genoeg afwisseling.”

Chauffeur loopt met ept over brug

Retaildistributie rijden in heteren

Vandaag vertrekken we vanuit het distributiecentrum in Heteren. Tijd voor een mooi rondje: van Heteren naar Vlaardingen, Maassluis, Rotterdam en weer terug naar Heteren.

Behendig draait James de vrachtwagen. “Zo kunnen we straks gemakkelijk wegrijden.”. Tijd om de eerste lading naar het filiaal te brengen. “De mensen die bij de locaties werken zijn ontzettend aardig! Ik krijg bijna bij iedere stop wel een kop koffie aangeboden en altijd tijd voor een praatje met. Gezellig!”

James neemt de emballage, ook wel fust genoemd, weer mee terug. “Vanavond in Heteren laden we dit allemaal weer uit. Alles wordt gesorteerd en gerecycled waar het kan.”

Chauffeur met ept voor zijn vrachtwagen

Genoeg vrije tijd

Tijd om weer op pad te gaan dus op naar Maassluis! Op de vraag wat James van zijn werk vindt, is hij hier kort over: “Super! Ik ben echt erg blij met mijn werk. De meeste collega’s werken 4 dagen per week maar ik heb ervoor gekozen om 5 dagen per week te werken. Ik kan altijd afbouwen als ik ouder word maar voor nu vind ik dit perfect. Op zondag en maandag heb ik weekend. En soms, als ik een enkele rit rijd, ben ik ook om 15.00 uur alweer thuis. Dat is prima te doen!

Ik kies er ook voor om iedere dag gewoon thuis te eten, ook als ik een wissel rit (2 op een dag, dus een dag van 5.00 uur tot ongeveer 19.00uur) heb. Dat is echt quality time en zorgt er ook voor dat ik gezond en lekker eet. Toch beter dan onderweg ergens bij een wegrestaurant te zitten.“

Chauffeur bezig met lossen

Transport is topsport

“Transport is inderdaad topsport! Ik zet zelf zo’n 8.000 tot 10.000 stappen per dag! Dus ik kom wel aan mijn beweging.” lacht James. “Soms staat je auto iets verder weg van de winkel, zoals straks in Maassluis dan loop je toch een aantal keren een mooi stukje heen en weer. En dit is wel een leuke locatie, dat zul je zo zien.”
Even later komen we aan in Maassluis en het straatje waar we moeten parkeren om te lossen is ontzettend smal, aan beide zijden is er circa 2cm ruimte over! Maar, James doet het zonder probleem. “Een leuke uitdaging is dit altijd!”.
Hup, vrachtwagen aan de kant en lossen maar!
Chauffeur bezig met lossen

Veelzijdigheid en afwisseling

Zeg James: wat is dan het leukste aan je werk?
“De veelzijdigheid en afwisseling! Elke dag is weer een verrassing waar je naartoe gaat. Ik heb nog steeds niet ieder filiaal in Nederland of België gehad en ik rijd ook niet vaak dezelfde routes. Moet je nagaan op hoeveel mooie plekjes je komt.”

Zo ben ik wel eens naar Bastogne gereden in België, dwars door de Ardennen, richting de Franse grens. Prachtig.
Of Oostende, ook erg mooi. Je voelt je vrij, je rijdt op je eigen tempo en bepaalt je eigen pauzes. Je kunt stoppen op de mooiste plekjes. Ik waardeer dat echt van mijn werk

chauffeur Kruidvat rijdt over brug in Sneek

Typisch tielbeke

“Ik vind alles bij Tielbeke zelf ook goed geregeld. We hebben goed materiaal en goede wagens. Door Covid-19 hebben we al een tijdje geen echte feestjes meer gehad maar die worden wel echt gegeven. Zoals een Oktoberfest, een kerstmarkt en in de zomer vieren we een feestje met een hapje en een drankje en krijgen we toffe cadeaus van Tielbeke. Het is een familiebedrijf en dat merk je echt. Ze zorgen goed voor hun werknemers en je voelt je gewaardeerd. Ik ben ook trots dat ik hier aan het werk ben.”

De weg wordt vervolgd naar Rotterdam. Hier is het druk op straat en er is geen speciale plek om te laden en te lossen. Ook dit is onderdeel van het vak! James keert de vrachtwagen vakkundig op een kruispunt en zet ‘m netjes en aan de kant. Om te zorgen dat mensen niet tegen de laadklep aanrijden of fietsen zet James er een pallet met vracht achter. Die zien de mensen wel altijd, dus is het veilig. Zo kan hij veilig alles in- en uitladen van en naar het filiaal.

Chauffeur tankt vrachtwagen vol

De werkdag zit erop

Er gaat zo’n 245 liter diesel in de tank! Da’s niet mis. Maar tanken gaat natuurlijk een stuk sneller dan met een personen auto. Nu kan de collega die deze wagen morgen mee krijgt direct op pad. “Dat doe je voor elkaar!’

Terug in Heteren parkeert James de vrachtwagen aan het dock. Bak open en naar achteren. We lopen naar binnen om de emballage (fust) eruit te halen. James laadt zijn pallets uit en veegt de bak nog even schoon. Alles is weer netjes en klaar voor de volgende rit morgenvroeg!

Door Evelien Wolting – Collega Daan rijdt voornamelijk winkeldistributie diepvries en heeft het flink naar zijn zin als vrachtwagenchauffeur bij Tielbeke. Middels het opleidingstraject is hij de afgelopen jaren gegroeid van leerling tot vakbekwaam chauffeur CE. Ik mocht een dagje meerijden met deze vlotte collega.

Chauffeur Daan bij zijn vrachtwagen

Opstappen bij het distributiecentrum

In Raalte stap ik bij het distributiecentrum op om vandaag met collega Daan mee te rijden. Doorgaans rijdt hij als vrachtwagenchauffeur winkeldistributie diepvries maar af en toe ook zogeheten EFC. Dit zijn de boodschappen die de consument online besteld heeft maar die door de supermarktfilialen zelf uitgereden en bezorgd worden.
Daan heeft de karren met boodschappen voor maar liefst elf supermarktfilialen al geladen zodat we direct op pad kunnen. We rijden meteen door naar het eerste losadres in Lochem en ik heb dan ook genoeg tijd om mijn vragen op hem af te vuren.

Chauffeur Daan in kantine bij klant

Intern opgeleid tot vrachtwagenchauffeur

Al van jongs af aan wist Daan dat hij vrachtwagenchauffeur wilde worden. “Regelmatig reed ik een rit met mijn vader mee. Hij vervoerde melk vanaf boerderijen naar zuivelfabrieken en hierdoor zag ik wat voor vrijheid je hebt in je werk als vrachtwagenchauffeur. Dat wilde ik ook! Sinds 2016 werk ik bij Tielbeke en heb ik intern de opleiding gevolgd tot vakbekwaam vrachtwagenchauffeur. Ik ben begonnen in het collivak in het crossdock. Hier mocht ik pakketten scannen en sorteren op postcode. Daarna ben ik al snel vrachtwagens gaan laden en lossen totdat ik zelf mocht gaan rijden op de bezorgbus. Vele jaren heb ik rijervaring mogen opdoen met het rijden van stukgoed. Eerst op de bezorgbus, daarna op de bakwagen en toen ik eenmaal rijbewijs CE had heb ik ook met de trekker-oplegger combinatie enige tijd stukgoed gereden. Ongeveer twee jaar rijd ik nu winkeldistributie en met name diepvries.”

 

“Regelmatig reed ik een rit met mijn vader mee en hierdoor zag ik wat voor vrijheid je hebt in je werk als vrachtwagenchauffeur.”

Chauffeur Daan lost rolcontainers bij Jumbo en krijgt hierbij hulp van Jumbo medewerker

Van stukgoed naar winkeldistributie

Daan is lekker aan het kletsen onderweg en verteld al dollend dat hij ondertussen beroepstoerist is geworden. Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik Daan aan en vraag hem wat hij hiermee bedoelt.
“Van winkeldistributie wordt veelal gedacht dat je via de snelweg of autoweg van filiaal naar filiaal rijdt. Dit komt natuurlijk wel voor maar zo’n rit als vandaag is een mooi voorbeeld. We starten in Raalte en via de autoweg rijden we in één ruk door naar Lochem. Van hieruit rijden we eigenlijk alleen maar binnendoor via provinciale wegen naar onder andere Neede, Groenlo, Aalten en Tolkamer. Je komt hierdoor op werkelijk de mooiste plekken, van bosrijk gebied tot mooie toeristische dorpen. En tussendoor mag je nog goederen lossen en flauw zeuren met de medewerkers van de filialen. Vandaar de term beroepstoerist!”, zegt Daan lachend.

Bij de supermarktfilialen waar we komen om te lossen, is Daan net zo amicaal tegen de medewerkers als dat hij tegen mij is. “Ik kom hier regelmatig en heb inmiddels een band opgebouwd met deze mensen. Dat vind ik ook het allerleukst aan mijn werk; Omgang met mensen, gezelligheid bij de filialen waar ik kom en het rijden met een mooi groot voertuig.”

Chauffeur Daan sluit deur van zijn vrachtwagen
Tielbeke vrachtwagen staat bij Jumbo voor de deur

Ritten naar België

Eenmaal weer onderweg vertelt Daan dat hij ook weleens overnachtingsritten maakt als hij bijvoorbeeld naar het grensgebied van België en Frankrijk moet. “Af en toe behoort een overnachtingsrit erbij. Deze afwisseling in mijn werk vind ik leuk en vaak op de overnachtingslocaties kom ik regelmatig dezelfde collega’s tegen. Ik houd van slap ouwehoeren en gezelligheid en tijdens deze avonden komt dit regelmatig aan bod!. Dat vind ik ‘Typisch Tielbeke’, gezelligheid en lekker ouwehoeren met collega’s. Maar ook elkaar helpen als je er zelf niet uitkomt.

“Dat vind ik ‘Typisch Tielbeke’, gezelligheid en lekker ouwehoeren met collega’s. Maar ook elkaar helpen als je er zelf niet uitkomt.”

Chauffeur Daan kijkt tegen de zon in

Voordeel van winkeldistributie

Met inmiddels al bijna een werkdag achter ons, valt mij op dat Daan niet veel eet in de cabine. “Ik ga straks even wat lekkers halen. Dat is het voordeel van het rijden van winkeldistributie! Ik heb vaak mijn koelkast goed gevuld met eten en drinken. Maar mocht ik onderweg toch stoppen om iets lekkers op te halen, dan koop ik nog weleens een frikandelbroodje. Mijn generatie is er mee opgegroeid!”, vertelt Daan lachend.

Chauffeur Daan kijkt uit het raam van zijn vrachtwagen

Vast rooster met voldoende vrije tijd

Ik ben benieuwd of Daan ook veel van huis is, ook omdat hij weleens overnachtingsritten heeft. “Bij Tielbeke is een wekelijkse vrije dag heel gewoon. Ik werk fulltime en ben elke dinsdag vrij. Om de twee weken rijd ik ook op zaterdag maar dit zijn op zich niet heel gek lange dagen. Ik ben mooi op tijd thuis om weekend te kunnen houden.”

Door Evelien Wolting – Als ik collega Frank, chauffeur fijnmazige distributie bij Tielbeke, enige tijd geleden bel om hem te vragen of ik hem binnenkort mag interviewen tijdens een ontbijt op kantoor reageert hij opgetogen! “Waar heb ik dat aan te danken en vanwaar dat de keuze op mij is gevallen?”, zegt hij een beetje overrompeld. Ik geef bij hem aan dat de collega’s van Planning en Personeelszaken zeer over hem te spreken zijn en hebben aangegeven dat hij een enthousiaste chauffeur is die passie voor het vak heeft. “Beide kan ik niet ontkennen en een goed ontbijt zal ik zeker niet afwijzen!”, geeft Frank lachend aan. En zo zaten Frank en ik halverwege februari om half acht ’s ochtends aan een uitgebreid ontbijt op kantoor…

Chauffeur Frank bekijkt zijn rittenlijst

Goede start van de dag

“Wat een luxe zeg, zo voor aanvang van mijn werkdag, ziet er lekker uit!”. Frank kijkt verlekkerd naar het ontbijt en ik vraag aan hem tegenover mij plaats te nemen. Ik informeer of hij al een idee heeft hoe zijn werkdag er vandaag uitziet. “Nee geen idee, ik loop straks langs de planning om de rittenlijst op te halen. Negen van de tien keer rijd ik in de omgeving van Twente. Dat vind ik ook het leukste om te rijden want mijn roots liggen in Wierden en ken het redelijk op mijn duimpje. En hierdoor ben ik ook op tijd weer thuis zodat ik de avond voor mijzelf heb of iets leuks kan ondernemen met mijn vrouw”.

Frank geeft daarnaast aan dat hij vaak een grote hoeveelheid adressen heeft om te lossen per dienst. “Ik mag graag rijden, begrijp mij niet verkeerd. Maar 200 kilometer achtereen rijden heb ik vroeger veel gedaan en dat heb ik op een gegeven moment wel gezien. Doe mij maar diverse ritten zodat ik overal kom en ook genoeg tijd heb om mijn pauze en rusttijd te nemen. Dit zorgt bij mij ervoor dat ik geen stress in mijn werk ervaar.”

Ontbijtspullen op tafel

Uitgebreid ontbijten op vakantie

Collega Frank start met een kop thee en belegt een bol met ham en kaas. Zichtbaar genietend van het ontbijt vertelt hij dat hij normaal gesproken de dag niet op deze manier begint. “Vaak start ik met koffie en eet wat later op de ochtend, maar hier kan ik wel aan wennen hoor! Tijdens de vakantie ontbijt ik graag uitgebreid, bijvoorbeeld een Oostenrijks ontbijt is heel lekker.”

Chauffeur Frank achter het stuur

Ervaren distributie chauffeur

Voordat Frank bij Tielbeke als chauffeur fijnmazige distributie kwam werken, kende hij de organisatie al wel. Als charter werd hij via zijn toenmalige werkgever al regelmatig uitgeleend aan Tielbeke. Doordat Frank graag wilde werken voor een vaste opdrachtgever en het wagenpark en materieel als zeer goed heeft ervaren, heeft hij contact gezocht met Tielbeke. “Binnen een week was het rond! Maar goed ook want nog geen twee dagen later bleek dat de organisatie waar ik 15 jaar voor gewerkt heb, failliet was gegaan. Alsof het zo had moeten zijn.”

Dat het vak van stukgoedchauffeur een actieve baan is heeft zelfs Frank flink onderschat. “Op een gegeven moment ben ik zelfs iets afgevallen! Toen ben ik een FitBit gaan dragen en werd het opeens duidelijk waar het aan lag.” Glimlachend vertelt Frank dat hij minimaal 10 kilometer per dag loopt tijdens een werkdag. En dat is zelfs op een relatief rustig dag! Goed eten is dus een must voor een stukgoedchauffeur.

Ontbijttafel

Zoeken, zoeken, zoeken

Dat het werk als chauffeur fijnmazige distributie geen dag hetzelfde is, maakt dat Frank passie in zijn vak heeft. “Doordat mijn oplegger al vooraf geladen is als ik mijn dienst start, weet ik pas bij het afhalen van de rittenlijsten wat ik moet vervoeren. Dit kan variëren van grote zwembaden en trampolines tot aan kleine pakketten. Zo was ik onlangs bij een adres met als vrachtvermelding één colli van 1 kg. Ik zocht mij een ongeluk in de oplegger naar een pakket wat het mogelijk zou kunnen zijn. Bleek het een grote envelop die ik zelf in de cabine had neergelegd zodat deze niet beschadigd of zoek kon raken in de oplegger,” vertelt Frank grinnikend.
Chauffeur thuis aan het ontbijt

Aan het werk

Nadat Frank een laatste eitje heeft gepeld en deze vervolgens opeet ruimt hij keurig de tafel af. “Dit is het minste wat ik kan doen na zo’n goed begin van de werkdag!”. Ik loop vervolgens met hem mee naar beneden richting planning en bedank hem voor het leuke gesprek. “Ik zal eens aan de planners vragen of zo’n ontbijt niet vaker ingepland kan worden” zegt hij gekscherend.